تبليغاتX
باز آبی - ۴ شعر از زیبا ( لالایی برای قوقولی قو- تیک - لالایی - مردم )
وبلگ یکی از عاشقان شعر زیبا کرباسی

لالایی برای قوقولی قو

 

زیبا کرباسی

 

 

 

 

سقف سرهای خمیده را دوست دارد

با درخت لوندی نکن

اتاق‌های خِپِل‌ات را آب و جارو کن

خرمالوهای خواب‌آلود را بر رف آشپزخانه بچین

مثل گُلدان چینی گوشه‌ای تماشا شو

کمربند معروف‌ات را پنج دستی قفل و کلید کن

سربراه بنشین و سربزیری کن

و دیگر     دیگر نامم را بر زبان…

 

خروس قندی زیر زبان‌ام آب نکرده‌ام  بی محل بخوانم

راه با علامات راهنمایی از گمراه می‌گذرد

گولِ چراغ‌ها را بخور که تاریک بمانی

می‌گذارم با بوق و کرنا  کور از کنارم بگذرند

آتش‌نشانی‌ها  نشانی‌ی آتش را نمی‌دانند.

 

 

 

 

                              ---------------------------------------------------------------

 


                               « لالایی»


با لای لای ضلع کژ سوم نا نای نا نای   

 


گاه شیطانم بزرگ تر از خدای من است
خدایم را بلعیده شیطانم!ی
زیبا کرباسی

 


لای لای لای لای    لای لای لای

لای لای لای لای    لای لای لای


مادران خوب با حرف های خوب مارا خواب می کنند
و چه خواب های خوبی برایمان می خرامند و چه خوب تعبیر خواب می کنند


لا به لا  لا به لا  لا به لا ییم
لا به لا  لا به لا  لا به لا ییم
لای این لا به لا لا به لا ها
می کند گیر خیلی چیزا

ضبط وایمیل    فکس وتلفن    حربه و حزب      بند تُنبون

قاچ چ خورده برفرق میم     چم!

آخ خ خورده بر ناف میم     خم!

لا به لا گشته در این خم و چم    لام تا کام    نقطه تا واو

لا به لا لا به لا بغض و بارون
گاهی این دُمب خر    گاهی هم اون


مادران خوب حرف های خوبِ مادران خوب شان را تکرار می کنند


لای این لا به لا لا به لا ها
می کند گیر  چیز واگیر
لای رگ ها    گاهی یک شهر
با همین هیکل و جست وخیزش
با همه آدمای تمیزش    با همین شکل ضد و نقیضش
با علامات پر پیچ و ریزش
از تمام چراغا و بُرجاش   تا حصیرا وچتر و دکل هاش
با هتل های پنهان ساحل
با الف ب   با ر ِ و نون
با کِ وچُکّه وسین و شین ش
لاش لالاش لاش     با درختای قدّ هیولاش
آش  با  جاش


مادران خوب کودکان خوب را با همین لای لای خوب رام می کنند
کودکان جوان ِ کودکان پیر را با همین خالی لای لای خام می کنند

لا به لا  لا به لا  لای دندان  لای ناخن  لای انگشت
لای ران  لای پا    لای پستان
لای نای نای نانای   لای نای نای
نای نانای نای


خواب های خوبِ مادران خوب را درختان خوب اقرار می کنند

نای نانای نای نانای نا ی نانای نای...

 

 

 

                    ---------------------------------------------

 

 

 

 

تیک

 

 زیبا کرباسی 

 

 

نعشش را بر زمین می کشد   تیک

خودش را با سایه اش

سایه را با خودش می کشد     تاک

گاهی به زمین سرک می کشد                     تیک

لرزه لرزه همه را  به درک می کشد     تاک

تیک تاک تیک تاااااا...

   

 

زمان شوخی نیست  به شوخی نگیرش چند زمین بیشتر پاره کرده از خدا

 

ذکّی !        خدا؟          نه بابا!

 

دستی که در اتفاق نیفتد    دست نیست

اوی اوی اوی!

پول یارو را بالا می کشد                          تیک

پولش از پارو بالا می کشد                       تاک

 

هر کوفتی دود می کند؟

 

نه!    دود را هم به آتش می کشد                            تیک

آی ی یاااا

شلوارش را پایین می کشد                      تاک

وااااااا     دراز می کشد                         تیک

نازی     نازی ناز بازی     ناز    ناز می کشد    تاک

چادر سیاهش را سرش می کشد                              تیک

                                                              تاک

تیک   تاک تیک تاک تیک تاک تیک تا...

 

زمان بزرگترین برنده ی سال است هر ساله می برد از هوا نمی دانم اما زمین را همیشه

 برده ست

تاک

با تاکسی مسافر می کشد       تاک

کُس می کشد                     تیک

خانه به دوش می کشد         تاک

درد    دوا    نقشه می کشد  تیک

از زهر مار هم شراب می کشد       تاک

از تاک بگذریم      تاکی تاک ؟            تا کی تیک؟

تکه تکه سنگ به دامن می کشد      تاک

تا کمر زن را به خاک و خون می کشد    تیک

خط خط     خط به خط     خط      خط و نشان می کشد    تاک

 وسط میدان  پای چراغ    ضبط صوتش    دستی ش    سرش سوت می کشد      تاک

گاهی با عجله اما نه همیشه موزون شاید می دود نه نه سلانه سلانه تند  آرام    تندآرام تیک تاک تیک تا...

پای قلم     قلم مو      رنگ و آبرنگ       بوم را به روی میز می کشد     تیک

خانه آفتاب ماشین  انتظارقطار دم و بازدم  رفت و برگشت  سودوزیان

غم ِ نان       نان می کشد       تاک

سر بر خاک نه!      طولی نمی کشد نه!       جیغ می کشد اوووووووو...

 

از عشق عاشق تر

از جنس ِ باستانی ِآتش      آتش تر

اصلا خودِ درشتِ شیطان      درشت تر!

 

دستی که در اتفاق نیفتد دست نیست

 

تا عکس ها را ظاهر کند

                  تاریکخانه ام! 

 

 

 

 

                  --------------------------------------------

 

                          مَردُم

                                                  زیبا کرباسی

 
 
من این جا با مَردُم می مُردم ومَردَم مدام می گفت مَردُم و با مُردَم به انجام می­رسید
 
مثلِ لوله­ی تفنگِ خالی در خلق لولیدیم     نیافتیم!
خلق شدیم و با جلق ساختیم
 
خانه­ها و در و دیوار     جلقی!
مادران ِ باردار           جلقی!
تا ریخ ِ از ما گذشت و جغرافیای ِ     آه نرسیدیم!   جلقی شد  
 
در خانه با مَردُم می مُردم و مَردَم چه دور به نخل­ها و برّه­ها می گفت مَردُم!
آمیزشی با شب بوها داشت
 و آرام و آسمانی در گل­های قاصد فوت می کرد
 
گیسوان و گوشه­های اندامم پُر می شد از قاصدک در پیاپی­ی شب
 با روزها طناب بازی می کردم
در هر باز  و  بستن      نفس کم می آوردم از شمردن
چه نازی کرده­اند ثانیه­ها   سال­هایم را
با بوی چرم و توتون در خانه پخش می شدم در کافکا تا ساد و شک!
شکِ مشترکی مرا می کوبید موجی به صخره-  سُخره­ی مَردُم
مَردُم!
که با سر و سنجاق در دلشان رفته­ام    سر رفته­ام    سر خورده­ام
همیشه برگشت خورده­ام با مُهری بر پیشانی از خانه­ی مَردُم
 
با تو در خودم روی پای خودم با قطار این شعر راه افتاده­ام از گوشه­ی دفتر ِ بنفش ِ چه خوشگل! با ابروانی آبی    لب­های رُژی رژه رفته­ایم  روی لاشه­ها
 کشیده­ایم این قطار را تا روی شانه­هایی که قطار ایستاده­اند تا قرن ِسی، بگذاریم.
 شانه­های پرتغالی­ی پُر خالی­ی مَردُم که در خیابان­های  پر بوق و کرنا با  کراوات و عبا می گشتند دنبالشان گشتم       نبودند!
در آتش می درخشیدند مثل دانه­ی اناری سینه می دریدم سر می کوبیدم دانه دانه انگشتانم را می بریدم       نبودند!
 زُل می زدند از کنار ِهم با سر و چشم­هایی که بزرگ تر از تن می رفت
 می گذشتند          نگذشتم!
مَردُم که باران گرفته­ام هق هقِ رِنگی  رام دارام دارام بر طبلی تو خالی
 
مَردُم که مثل ِ شهر پایین و بالا دارند اما نه مثل شهر
 پایین و بالای شهر را یکی می کنند اگر بخواهند
مناره­ها    تندیس­ها     و برج­ها را سیل می برد اگر کناراین میدان ناگهان شُرشُر بشاشند
مَردُم که مَردُمند ودَمند و دامند و رام دارام دارام بر طبلی خالی
مَردُم که مَردُمند و دمند و دامند!
 
 سرگیجه­ی بین سطرها بودیم
حفره­های سفیدی که زیر پای هم خالی می شدیم
پر از دلریزه و چه خوب بود!
 هوای خنکِ مورمور در دور و نزدیکِ هم    تبریز ِهم
 گفتیم از مَردُم و در صدای مَردُم پیچ و گره خوردیم
 روی تارهای صوتی مثل موج­های الکتریک سُر خوردیم
تا به گوش هم برسیم       گوش بردیم
 
چقدر حرف میان این­همه خالی بنفش شد
 که پرتغالی­ی  شانه­ی مَردُم باشیم؟
 شاید سُر بخوریم
جایی زمین کنیم کنار هم که مردم باشیم
 
آی ی پرتغال فروش!     کجایی!     

 

 
                         ......................................... 
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385ساعت 3:1  توسط مهران باران  |