| تبليغات | X |
1
دانه ی بارانی که دُردانه شد می داند
حال این واژه را که در دهانِ شعر افتاد
عشق دُردانه دانه ی بارانم
دُردانه دانه!
دُردانه دان!
از سطح نیست سطرهای این صفحه سطر به سطر از پوست و سنگ و سنگ پشت و کرگدن می گذرد
سطر به سطر پر از چاه و راه و بی راهه ست
اقیانوسی هم درمیان دارد
با چشم و دلی بازاگر در آن شوی
در عمیق غرق می شوی
واستخوانهایت بنای نئینِ کاخی می شوند
تا ماهیان و آبیان از آن نفس گیرند
فرو شو!
مثل حریر آبی که تاب بخورد بالای سرت آنقدر تا سرخ شود
در تو بپیچد در شعر تاب بخوریم و بپیچیم آنقدر
تا سرخ!
سرخ و گداخته و خواستنی!
بگذار جنون همآغوشی مارا ببرد
فرو شو! تا غرق شویم
دانه ی بارانی که دُردانه شد می داند!
همیشه در چهره ی من دنبال ِکسی گشته اید که من نبوده ام
نبوده ای را کُشته اید من نیستم! نبوده ام!
از پشت که نگاهتان می کرد م بیشتر شبیه ِشما بودید
شانه ام کمی می لرزد تا نبینید!
زیر سنگ هم که لرزیده بود م نلرزیده بود م
حتّی وقتی ناخنهایم را می کشید ید من اینجا برناخن هایم فقط سرخ می کشید م
موهایم را که از تَه تراشیده بودید می بافتم تا سَحر موج بردارد مثل نسیم بوَزد دورتادورم تا کمر
چشمهایم را که بسته بودید و هُلم می دادید به سوی ِ سوی ِچوبه ی دار!
من اینجا با پای خود م را ه می افتاد م می رفتم پای میز ِقمار
داروندارم را می باختم وبرمی گشتم تُف می کرد م در آینه ی تمام قدّ و در چهره ام دنبال کسی می گشتم که نیست! نبود دیگر!
آینه ی اتاق ِمن حافظه ی غریبی دارد!
دلم را که همیشه درد می کند می کَنم پرت می کنم در آینه ای که زخمهای بسته و بی مرهم دارد
عجب صنوبری!
این صنوبر در این آینه ی قدّی چگونه نفس می کشد؟
دانه ی بارانی که دُردانه شد می داند
حالِ این واژه را که از دهان ِشعر افتاد
ومرگ مثل ِمرگ تخت مُرده باشد
وهمه شب تگرگ مرگدانه باریده باشد
تو شامیانه ی من شوی بر سر
تا بگویم خوش خوش بگوببارد
وبازویت زیر ِگردنم باشد
وچشم انداز ِپنجره ی باز باز این بید ِدلاور باشد
تا کمر خمیده در عشق! وعشق باشد تا کمر خمیده بر این سطر
وسطرکمی بالا کشیده باشد خود را
کمی که نه! بیشتر!
اصلا پریده باشد
آسمان تاریک هم اگر بگو برای همیشه باشد
چه فرق می کند؟
تو باش! تو گرمای دلچسب ِتن تو!
بهار ِبرهنه ی ولَرم!
و بعد کمی گَس کمی خیس کمی خنک
تا جان فرو رفته باشیم و گره خورده باشیم چنان! که دیگر هیچ دستی ما را از هم باز نتواند مثل راز مثل همین دل ِوامانده ی من! که به هیچ بهانه ای باز نمی شود
مثل همین شعر بگذار نگفته بمانی
اگر بگویمت دیگر چه می مانی
دانه ی بارانی که دُردانه شد چه می داند!؟
4
مابزرگ شده ایم و هر چه در جهان با ما بزرگ
اما نمی دانم چراوقتی عشق می تپد اینگونه ناگهان به رسم نوجوانی شانزده ساله می تپد
دیوانه می تپد و تپانچه ی خالی اش را مدام سوی من شلیک می کند
خالی ومن خالی
هرّی می ریزم و هی هرّی و هی فرو...
ما بزرگ شده ایم و هر چه در جهان با ما بزرگ
وهر چه درجهان در من حنّاق می شود انگار
وقتی هنوز از صدایی خالی اینچنین دلم می لرزد
هر جا کمی داغ می شوم دستی بلند می شود شِلپ از پشت بر پشتِ سرم می کوبدوسرم تا سینه خم می شود که مهربان ترین سینه همین است
دستی دیگر هم دست و پایم را که ولنگ و واز و ولخرج و بی قرار سوداییده بود فوری جمع می کند می گذاردش جایی که جایش همین جا اینجاست در آغوش امن ِخودم زیبا!
حرف اول را نگفته حرف آخر را زدهايم!
و باز چشمهايم را كه بسته بوديد وهُلم می دادید
به سوی به سوی به سویی...
بچرخ! اين يكي پايت را بلند كن! آن يكي را ببند! كمي بيشتر! كج! راست! آها برگرد! كمي كمرت را خم كن! نه بالا بده بيشتر! كمي پایین
بیا آها!
بكوب! تو بكوب! تا پارگي ام بكوب! تا ته استخوانم شايد
اين نشد يك دور ديگر تو بيا رو! يا از بغل اين كمي بهتر است
بیا تو توبیا
تو
من سَن سیزنِی نَرم اُ لرَم سَن سیز مَن
مَن سَن سیز مَن سَن مَن
حرف اول را نخوانده حرف آخر را خورده ایم
رختخواب من درست بر عکس دلم کمی کوچک است برای شما اینجا با من تنها یک نفر جا می گیرد آن هم از جنس مذکر یعنی مرد بی برو برگرد!
حالا ای دُر دانه دانه از تبار خود و خودی تر از خود
عزیزترین آفریده ام از جنس کهنه ی آتش
دیدی! اینجا هم تبعید را برگزیدی این جهان و این همه سوراخ!
جز خانه ی تو هر جای همه جای دنیا خانه های توست
تا حتی نامت را فراموش کنی
زیبا خدایی که رازش را تنها یک بار با تو در میان گذاشت
دیدی!؟ سربه راهی به ما نمی آید
بلعیده ایم همه را
ما بزرگ شده ایم و هر چه در جهان با ما بزرگ
اما چه کمیم وچه کوچکیم هنوز
دانه ی بارانی که دُردانه شد می داند
پرید!
کو؟ کجاست گربه ای که خم شده بود از نافم شیر بلیسد
تنهاییت را به من بده!
بگذار پلک هایت را بلیسم از غبار
نمی بینی مگر؟
این بازی ما را به جایی نمی رساند نمی رسیم
جایی در اعماق گره خورده چیزی دور دستم نمی رسد
تا زانو خم می شوم سینه خیز می روم دستم نمی رسد!
دندان فرو می برم در ریشه ای گره خورده که نیش خند می زند
رگی درشت پاره می شود در هوای تنم سخت می سوزد
خون می چکم بند نمی آیم هق هق بند نمی آید خون نمی شود!
بگذار! تنهاییت را به من بده!
بگذار پلک هایت را بلیسم از غبار
چشم هایم خیس
چشمه هایم
لب هایم خیس
لبه هایم
دست هایت دورم پیچیده مثل مار
در دستانم ساقه ای گداخته قد می کشد
گر گرفته ماهِ شکافته
فرو می کشد درخودش ساقه ای گداخته
سرم از پشت در دریا می ریزد نمی شود!
دریا از من سر می رود نمی شود!
خونم ریخته می شود نمی شود!
عشق دردانه دانه ی بارانم
دردانه دانه در دانه دان نمی شود!
حال ِاین واژه را در دهان ِشعر...
این بلوز به این دامن نمی آید این دامن به این شال این شال به این کفش این کفش به این جوراب این مو به این پوست این پوست به این نگاه این نگاه به این چشم واین چشم به این چهره سخت نمی آید
رنگ ها تکیده اند
واژه نمی ترکد در متن
سُر می خورداز صفحه سطر
پُکیده حسّ خواستن از هر چه به هر چه می آید و همه چیز همینطورنیامده نیم بند می ماند
مثل ِمن که یک نفس دانسته ام
بی تو حتّی نفس کشیدن هم به من نمی آید
دانه ی بارانی که دُردانه شد می داند!
7
دانه ی بارانی که دردانه شد چه می داند؟
مثل زمین زیر پایم باز شد زبان مادری ام
پایم کشید از ریشه باتلاق شد آذری ام
وقتی که جیغ ملایم از آذری می ریخت درد بر سر و شانه وحالت های تنم
در تو غلطیدم
زبان در دهانم آتش نمی چرخد دیگر
و چیزی از شعله کم دارد
تن زبان زبانه تن زبان زبانه نمی کشد
زن معنایی تازه دارد وعشق دیگر تنها واژه های خرفت را به هم کوک نمی زند
صدای تازه ی لبریز در دل ِمتن نیست تبریز
بوی پارانویا می دهد این دست خط کژ
این چند سطر را نادیده بگیر!
چه خوش خیال بود تا شعر هست کون ِلقّ جهان
چه خوش خیال بود باغ لیمو شکفته ام از اینالی ِ سینه ات
چه خوش خیال بود چارشانه ی تو سهندِ من شد
نیم شانه هم نشدی برای تمرگیدَنم پسر!
با سر در آفتاب شیرجه زدن آب شدن داشت ندانستیم!
در این جنگ جنگِ تن به تن مرگیدیم آتش بس!
دیگر آذری نمی پرم اقرار می کنم آنّادون!
-------------------------------------------------------------
صدا صدا حتا اگر چروک بخورد صدا
هوا مچاله شود
نفس بشکند
بریزد نام عزیزت حرف به حرف به حرف نیاید
زمین گیر شود
گیر بیفتد
زبان در دهانم آتش آتش نچرخد
لرزه لرزه بلرزد اینجا با من و یخ بزند بی نامت نامه را کی آغاز می کنم!؟
حتا اگر کبود شود ران ِکوچکِ دست تا پای ناخن ِ شست کبود
لبِ بالا بالا بیاید
تا لبِ پایین باد کند
کلید لال شود اتاق لال
نامت میان لبم لال
گیج بخورد هاج و واج بماند میان ِ لبم حرف
من و این شعر تا ته جر بخوریم حتا اگر حتا اگر حتا اگر...ی
بی نام ِ تو آوازکی می کنم
کی تا باز صدا بیاید حبس با سطلِ سفید رنگش روی کمرگاه ِ حافظه بریزد
توی نامها و شهرها پای تخت ها زیر دوش بشوید گذشته را سفید تا حالا را به حال ِ خود بگذارد
زیر حرفِ تهی قالب تهی کنم
شانه خالی کنم خانه خراب!س
دست خالی کمی در آینده دست درازی کنم
اسانس و حریر و رنگ بیاورم
زمینه را مغز پسته ای کنم
کمی دارچین بپاشم در هوا
سرخ بپیچم در صدا
حروفِ گل بهی بچینم کنار صدف ها
دریا مال ِ خودت! س
روی شن ها در هم شنا می کنیم خُب!؟
دُردانهی خودم
خانم ِ خود و آقای خودم
قطرهی بارانی تنهام
تنهاییم را با تمام ِ آب های خنک تمام نمی کنم
چنان به آسمان چسبیده ام
که اگر زمین نگه دارد زیر ِ پام
پا نمی دهم
تنها رای ِ مخالفم
در دریای شما شرکت نمی کنم
این آب های مقدس سربالا نمی روند عزیزم!
چگونه ای که اینگونه آبی وسربالا می روی از آتشم
درآغوشم می شوی آب نمی شوی
چگونه ای که اینگونه بی هوا پایم را از رقص در هوا می بندی
لبم را به لبخند باز می کنی
از گودی ِ نافم کبوتر چگونه می پری
باز را چگونه می دَری
تا باز از زانوانم آینه کنی
بی من بی آب و آینه چه می کنی
اگر اگر بیایی در لبخند میان ران هایم چگونه می گریی که خنده بگرییم
چگونه ای که اینگونه ای
وقتی نیستی گونه به گونه ام
نزدیک تر از دو گونه ای
چگونه ای که اینگونه سرخس ِ سرخ ِ رویانی از سرم سراسرم
به سرخسی که می دود اسب می بندی
به اسب که موج می رود از حریر ِ عنّابی انار می کنی
می کَنی باغ ِ اناری را در جیبت می چینی
چگونه مرا بی اسب و موج و انار لخت و عور می کنی
بی آنکه بیایی می آیی
قدم در کوچه هایم از دور می کنی
شراب های خانه ی مادر بزرگ را دوباره انگور می کنی
در ظرف می چینی روی میز برای من که هرگز شراب نخورده ام غم را که اینهمه بیشتر از اینهمه ست
کجا بگذارم را کجا می گذاری که مرا اینهمه از خود کجا می گذاری
چگونه ای که خوابهای شعرهای بی سرگذشتِ گذشته را در لرزش ِ میان گونه و چشم دانه به دانه دُردانه می کنی
وقتی اینهمه دیر می کنی
مرا به خواب هایم چگونه تعبیر می کنی
چگونه ای که اینگونه ای
کلاژ ۱۱
هرچه از این مُردگی می کَنم به زندگی قد نمی دهد انتظار
انتظار هوای خمارِ بارانی دارد.
باران های غلیظ بی احتیاط
و انگشتان زمختی که نمی توانند در این همه تاریک
کلاه و بارانی زردم را روی سر و تنم صاف کنند.
وقتی دُُردانه دانهی بارانم دُردانه دانهی باران ام نیست
در این هواتنگی هوایش که نیست
نیستم زمین ندارم
در این صداتنگی نفس که هیچ
میان قدم هاش قدم به شعر نمی توانم قد نمی کشم
کنارش که نباشد دریا نمی توانم.
روی عصب های فلزی ِ شهر سازی کوک نمی زندم
زیر دندان های چرکی اش پایم می بُرد رقص نمی بَرَدم.
هرچه از این مُردگی می کنم به زندگی قد نمی دهد انتظار.
هرچه از این دِیر می دَرَم دیوار دیر می شود سَرَم نیست
هرچه از این دریا می بلعم شور ِ شور می شوم
پاهایم می دود از من دورتر می شوم
کم داشته ام همیشه کم داشته ام
بگذار مرا
تلف شده ام
مرگ مرگ ام نوش
تنها بر سینهی گورم سینه کنید تنها سینهی او را کم داشته ام.
کلاژ ۱۲
شمع گُل پروانه شمع گل پروانه
میپرد قاب
عکس فواره هوا میکند
صورتکها دنبال توپ ماهوتی میدوند اسبهای مخروطی تُرکتاز و
ماه مثل الماس ماقدونی روی پیشانیام " مرا ببوس " میخواند
در خوابهام که میغلطی میپرد زنجره از زنجیر دور کمرم
سنجاقک از سنجاق سرم خماری و سرم سرم این آفتاب ...
تا آسمان از سر سینههامان سر ندود باران دریا رسیدهایم برسان
که جناق سینهام هفت ماهه است برسان
دست از شُشها شستهام که شُشهایم را جویدهاند
شُش نفس روی زنجیر راه میرود
شُش زنجیر به تکثیر فتوا میدهد
شُش هوا هواییست که دور هوا بازو زنجیر نمی شود برسان
زبان در دهانم سرخترین بلبل سال است
لب صدا را نمیگیرد
انار لب گیر نمیشود برسان
دست از این دستها شستهام که بیتاب روی تور میلغزند برسان
تا آفتاب در آفتاب تن بشوید صورتی شود
در روزی که به دنیا آمدی تو را بنام صدا میکنم دنیا بشنود
قُل هوالله یگانه
دُردانه دانهی بارانم
دانهی بارانِ دردانه
شمع گل پروانه شمع گل پروانه !
کلاژ ۱٣
در خوابهای کاهویی که عشق انار انار بوتهست
به وقت لبها و چاکهام سرخ و چاکچاک از بوسه آخ
مرا باید تو را.... که باید
به وقت بریدگی صدا زبان نفسبریدگی
در اوج اوج ِ لذت زنیّت زندگی
در جدال با مَردُم مَرد مُردگی
مرا باید تو را.... که باید
در این هوای مَلس که سخت میچسبد با صفا
به سقف سقّ سیاهم بیا میآیمت
مرا باید تو را... که باید
با حالتهای صمیمیی تنها که تَک به تَک به نُت میآیند
تُک به تُک با سوتفاهمها که سوی تفاهم دارند
به وقت انگشت روی پلکهام آتش مالیدن
نوشیدنِ خفیف ِ خواب از پشت گوشهام اژدهام
مرا باید تو را... که باید ریختن ِ شَک شُک شق ِ حنجره بیدار باش
باش که باید تو را... باید مرا که باید
کلاژ 14
از سر که گذشت پشت سر هواست
پیش رو از هر چه هست و نیست کم و بیش هواست
نفس که بشکن بزند نمی شکنی
پشتک که می زند لی لی کنان دِلِی دِلِی هواست
حواست کجاست!
قول و قرار تن به قرآن که بساید جان ارزان می شود
امتحان تجدیدی پس می دهد
وقتی ندیده ای چگونه می شنوی
پرده های موسیقی خونی ست که در هوا موج موج می شود
حروفی که از موج ها می ریزد حرفه ای ست
بال بده ماهی ها را که وقت رقصیدن مثل چراغ چشمک زن خاموش و روشن می شوند
رقص رودی ست با حرف ها که می دود در دریا می ریزد
بال بده آسمان خراش ها را تا آسما ن خراش بردارد بریزد کف دستت شنا کند
مربعی که از مکعب بیرون زد عاشق بود
در دور دایره گی به در و دیوار که می کوبید خون از گوشه هاش می ریخت و می خندید
یانیر دوداقلاریم گؤلنده
نقطه ای که این جا نشسته ناف من است پایین تر بلغز
یوق اوردایوق گؤزلریم ده گل
َگل گؤزلریم ده َگل
کلاژ ۱۵
صدایت که می ریخت سوراخهایم از باران پر می شد
لیوانها پُر می دانستند که چرا پُر می مانستند
بالشهای پُر پَرم لاغر می شدند از تب
«گیج می زند این چنگ که چنگی به دلم نمی زند چرا؟!»
دستی که ترا در کَت ما کرد شب تولدم دنبال کت شلواری برای تو بود
وقتی صدایت با شادی ظریفی معجزه معجزه کنان ریخت تا پیرم کند
«پیرم می کند این ساعت که بی صدای تو لِک و لِک می کند»
وقتی انگشتانی که نبودند تگرگ باریدند پشت گوشها و گردنم نگفته بودم نه؟!
آماده مرگ تازه ای چقدر عرق کردیم نگفته بودم نه؟!
صدایت که می ریخت تاریکی چشم نداشت ما هم نداشتیم
نه چشم نه دانه نه کاشتیم نه گذاشتیم
هفت شب لای لای مداوم دوستت دارم هر شاعر عاشقی را خر می کند نمی شوم
چه سخت آبم می آید چه سخت دوستت دارمم می آید چه سخت!
زمان دقایقی که درنگ می کند عکسها دروغ می گویند آفتابم نمی گذارد
از آنهایی که دیده داغ کرده اند بپرس
عینکت را از دور خوب تیز کن
دیگر فردا نمی توانی نزدیک بینی ات را بهانه کنی عزیزم می ترسم
حالا این معجزه را از تو پر کن تا خالی ترین دره تنها شود
آماده سیاستم بیا مرا سیاسی بکن
به روح مادرت هم رحم نکن
نقل و نبات کن بپاش بر سر مبارکمان
بباوران لای رانهایم را جوان اما نگو نگفتی
این معجزه برای تو اصلا اصلن خوب نیست.
کلاژ 16
پیش از آنکه کشتی سرخت را در آب ها ی خُنک سر به هوا کنی هوا را سربه سر بنوش
هوا همین چند نفس چکاچک باران است
دم به دانه دم به دانه زمان را بنوش
گذشته را با چشم های حسودش ببوس و ببند
آغوش های سبکی را که مثل چُرت از سر سالها می پرند
با پرنده هایی که برای بدرقه ات بالشان را بر آب می کوبند غوغو کن
یگانه را از بیگانه خالی
در این جنگ خودی تا به خود آیی به خدا بی خدا مرگت حتمی ست
گوش های ناخدایت را از پنبه پر کن
بگو دست و پایت را با طناب به عرشه ببندند
سایرن هایم* را به پیشوازت فرستاده ام
گول جادوی این شعر را نخور
نفس همین آتشگردان رنگ است که مثل خنده هایم از هم می پاشد
زرشگی داغ آلبالویی ولرم صورتی نرم
استخوانت را قرص کن
فرو فرو شو تا ته تا اعماق
خیلی تنهام
----------------------------------------------------------------
برگرفته از نشریه الکترونیکی مجله شعر
